der anderen eene horizontale doorsnede , waarop 

 zeven jaarkringen zigtbaar zijn. De latere bota- 

 nisten hebben deze waarneming in twijfel getrok- 

 ken , en eerst onlangs heeft Walmch stengels uit 

 Indië overgebragt, welke aan de naauwkeurig- 

 heid van bovengemelde afbeelding geen' twijfel 

 schijnen over te laten (*). Zie L. C. Trevira- 

 wus , Physiologïe der Gewachse , I. 188. 



De monocotyledonische stengels, welke in dikte 

 toenemen , verschillen voornamelijk van die der 

 dicotyledonen , door dat de jaarlijks bijkomende 

 nieuwe aanwas geenszins onder de gedaante van 

 dusgenoemde jaarkringen afgescheiden is. Aubert 

 DB Petit Thouars en Brisseau Mirbet, maakten 

 nagenoeg gelijktijdig de opmerking bekend, dat 

 er onder de monocotyledonen planten gevonden 

 worden , welke ook nog in later' tijd in omvang 

 blijven toenemen, en somtijds zelfs eene buiten- 

 gewone dikte erlangen. Eerstgenoemde schrijver 

 zag eene nieuwe laag aan de buitenzijde van het 

 hout bij Dracaena ontslaan, en de vaatbundels 

 nagaande , meende hij dezelve tot in de wortels 

 te kunnen volgen , hetwelk hem dan ook de 

 eerste aanleiding gaf tot de vaststelling zijner 

 theorie, dat de stengel door de wortels der knop- 

 pen in dikte zoude toenemen. Hij toonde voorts 



( * ) Intusschcn schijnt het ook zeker , dat deze toe- 

 neming in dikte niet dan na groote tusschenpoozen 

 plaats heeft; welligt staat zulks in verband met 

 het verschijnsel, dat deze planten niet jaarlijks 

 nieuwe bladen ontvouwen. 



