tijd sterven en rotten er aan het onderste gedeelte 

 even zoo vele tusschenleden af, als er van boven 

 zich nieuwe ontwikkelen ; hierdoor verliest de 

 plant haren steun; zij heeft geene wortels rheer, 

 welke haar aan den grond vasthechten, valt in 

 het water en drijft weg ; spoedig echter ontwik- 

 kelen zich uit de jongere nodi bijkomende wor- 

 tels, en de plant zet zich weder met behulp van 

 deze aan den kant van het water vast. Hierbij 

 heeft ook meestal eene groote vermenigvuldiging 

 plaats, dewijl de knoppen der onderste bladok- 

 sels , reeds tot takken opgeschoten , door de af- 

 rotting van den hoofdstengel , tot even zoo vele 

 afzonderlijke planten zich ontwikkelen. 



De onderaardsche stengel neemt , gelijk bekend 

 is, zeer dikwijls niet alleen eene horizontale stel- 

 ling aan , maar behoudt zelfs hij vele planten 

 deze groeiwijze, zoodat de zijdelingsche knoppen 

 uitsluitend tot luchlstengels zich ontwikkelen , 

 terwijl de eindknop zich steeds onder den grond 

 verlengt. Bij den eersten opslag schijnt zulks 

 zeer vreemd , daar aan den stengel eenen op- 

 waartschen, aan den wortel eenen nederwaart- 

 schen groei wordt toegeschreven ; dat zelfde ver- 

 schijnsel vinden wij echter eveneens hij de wor- 

 tels, waarvan zich zeer dikwijls de zijtakken 

 horizontaal verlengen , terwijl in buitengewone 

 gevallen de wortels somtijds zelfs eene opwaart- 

 sche houding kunnen aannemen , waarvan ons 

 nog weder onlangs de Hoogt, van Hali, een 

 voorbeeld, hij Sameviera waargenomen , n.edc- 



