de bladen omgebogen, docli l;(ar zij door deze. 

 J; weging tegen elkander raakten, konden zij 

 zich niet geheel en al omwenden. De randen- 

 Maden hadden zich echter, zooveel de ruimte ■ 

 toeliet , omgekruld, zoodat de bovenvlakte hier- 

 door voor een gedeelte naar boven gekeerd was. 

 Den tak losgemaakt en aan zich zelven overgela-- 

 t-r-n hebbende, hadden de bladen den volgenden 

 dag derzelver natuurlijke stelling hernomen. 



2'. Ik wilde weten, welk deel des blads in de 

 vorige proef de omwending bewerkt had, en her- 

 nieuwde dus dezelfde proef, niet dat verschil , 

 dat ik aan de bladen met een fijn schaartje on- 

 geveer de helft der aderen doorsneed. Hierdoor. 

 ontstond geen verschil in uitkomst, waaruit schijnt 

 te blijken, dat het parenchyma , en geenszins de 

 aderen, het werktuig der beweging van de bla- 

 den is. 



:; . Een' tak der Arundo Donax boog ik naar 

 ilen grond , zoodat de bidden met de randen , 

 welke de boven» en ondervlakten derzelve veree- 

 nigen, loodregt op de aarde stonden. Zij moesten 

 du*, zich omkeerende, een' halven cirkel maken, 

 om hunne bovenste oppervlakte boven en dus aan 

 het licht bloot Ie stellen. Den volsrcnden da» 

 hadden zij zulks reeds gedaan. Noodzakelijk was 

 liet bij deze beweging , dat een deel der bladeren 

 zich zamengetrokken, of wel een ander deel van 

 dezelve zich uitgezet had. 



4°. Ook bier trachtte ik te ontdekken , of de 

 aderen actief of passief bij deze bewegingen wa- 

 ren. Ik herhaalde dus de proef en sneed eenigc 



