114 



lijke rigting gelieel hersteld werd. Niet rooeije- 

 |ijk is het , zulks te begrijpen , daar de naar alle 

 zijden het blad doorkruisende aderen iedere bui- 

 ging beletten. Bij bladen met eenvoudige ade- 

 ren, waartoe het meerendeel der monocotyledo- 

 nische planten behoort , heeft dit geen plaats , en 

 deze buigen zich ook , gelijk boven door twee 

 voorbeelden bewezen is, in het blad zelf. Men 

 zal vragen : hoe maken het dan de ongesteelde 

 bladen met niet eenvoudige aderen ? Doch deze 

 bladen zijn nimmer letterlijk zonder bladsteel , 

 ofschoon zij ook soms zoo klein zijn , dat men 

 in de beschrijvende plantkunde ze als niet be- 

 staande aanmerkt. Immers een blad is steeds 

 eene uitspreiding van vaatbundels , die , van den 

 stam afgescheiden, vereenigd waren, vóór dat 

 zij het blad vormden. Deze vereen iging der vaat- 

 bundels is de bladsteel , en hier hebben de noo- 

 dige buigingen plaats, om de bladen hunne na- 

 tuurlijke rigting te hergeven , zoodra zulks noo- 

 dig wordt. Het spreekt echter, dat bij dezen 

 vorm van den bladsteel geene andere beweging 

 mogelijk is, dan eene achter- en vooroverbui- 

 ging, gelijk ik zulks dikwerf heb waargenomen 

 in door kunst veroorzaakte omdraaijingen van 

 takken van Diant/ius-soorlen. Een bijzonder 

 mechanismus volgen de folia pellata in het her- 

 nemen hunner natuurlijke rigtingen. Doorgaans 

 toch geschiedt zulks door eene buiging van het 

 blad op den steel , ofschoon ook deze door eene 

 kleine buiging dikwijls medewerkt , gelijk mij 

 zulks bleek uil proeven met Tropaeolum mujtts. 



