1G0 



den , en derzelver leven uitblusschen. Ik geloof, 

 dat men , wanneer men van de Toxicalogie der 

 dieren uitgaat , de vraag toestemmend moet be- 

 antwoorden, doch het bijvoegsel « in kleine hoe- 

 veelheden" , niet mag voorbijzien. Ik ontveins 

 niet , dat over het geheel , deze bepaling eenige 

 zwarigheid voor beide natuurrijken heeft. Eene 

 kleine hoeveelheid lucht , in het hart van een 

 dier gebragt, doet hetzelve sterven; en toch zal 

 men de lucht niet ligtelijk een gif voor het 

 dierlijk leven noemen. Alle mechanisch wer- 

 kende stoffen zal men zonder twijfel uit de rij 

 der vergiften moeten uitsluiten. Bij proefnemin- 

 gen met afgesneden deelen zal men zich zeer 

 moeten wachten, dat men den mechanischen in- 

 vloed niet met den dynamischen verwarre, het- 

 welk , zoo als Rispail teregt opmerkt , met zou- 

 ten zoude kunnen geschieden , die door de che- 

 mische verandering en verbinding met de stoffe 

 in de plant , of in het water aanwezig , onoplos- 

 bare incrustatien op de doorsneêvlakte zouden 

 kunnen vormen. 



De door mij in het werk gestelde proeven 

 zijn meestal met afgesneden plantendeelen ge- 

 schied. Ik deed steeds eene tegenproef met ge- 

 woon water. Het onderzoek van planten , wel- 

 ke in de aarde of in polten staan , heeft veel 

 moeijelijkheid , daar men ten eerste het gif niet 

 gemakkelijk aan de worteltjes brengen kan , en 

 ten tweede niet zeker is , of het niet , door de in 

 den grond bevatte stoffen ontleed wordt. IVeemt 

 men planten met de wortels uit de aarde y breekt 



