245 



wij slechts de wijze , op welke de Trucht , bij 

 mensch en dieren, zich ontwikkelt. — Door een* 

 eigendommelijken prikkel daartoe opgewekt , grijpt 

 uit den eijerstok de afscheiding plaats van een 

 beginsel , hetwelk in zich de vatbaarheid ter ver- 

 dere ontwikkeling schijnt te hebben. — Het be- 

 hoeft daartoe bij den mensch en zoogdieren ge» 

 meenschap met het een of ander deel des moeder- 

 lijken ligchaams. In den regel is zulks de baar- 

 moeder; maar dat het evenzoo in en op andere 

 deelen geschieden kan , leeren al de verscheiden- 

 heden der buitenbaarmoederlijke zwangerheid. — 

 Bij de eijerleggende dieren wordt er nog veel min- 

 der toe gevorderd. Eene voegzame legplaats en 

 een zekere warmtegraad zijn de eenige vereisch- 

 ten. — Zoo men nu dit geheel onafhankelijk be- 

 staan , dit eigen leven van ei en vrucht in over- 

 weging neemt , moet het zeker verwondering ba- 

 ren , dat men aan den dynamischen invloed der 

 moeder , een zoo groot vermogen op dezelve toege- 

 schreven heeft. — Want zoo die invloed bestaat , 

 moet hij door organische gemeenschap bedongen 

 worden. Twee middelen staan daartoe open : va- 

 ten en zenuwen. Het zal mij echter niet moeije- 

 lijk vallen te bewijzen , dat beiden daartoe niet 

 kunnen dienen, — Wat men er ook van zeggen 

 moge, er is geen vaatverband tusschen moeder 

 en vrucht. Alle vaatgemeenschap tusschen beide 

 bepaalt zich tot eene middellijke , door de dunne 

 rokken der vaten heen , door welke de wortels 

 der vena umbilicalis uit de aderlijke boezems 

 der moeder de stof putten , welke het baarmoe- 



