314 



het einde der lente of begin van den zomer weder 

 boven komen. Dit gevoelen is , als alle andere 

 welke op de oppervlakkige waarneming «ener 

 daadzaak berusten , gedeeltelijk valsch , gedeelte- 

 lijk echter volkomen waar. De slooten , vaarten, 

 weteringen en boezems zijn des zomers in dezen 

 omtrek geheel met kroos bedekt , in den winter 

 daarentegen geheel helder. Als met een toover- 

 slag schijnt deze dikwijls verscheidene duimen dik- 

 ke laag te verdwijnen en even onverwachts weder 

 boven te komeD. Behalve de vermindering , door 

 het afsterven en de gestremde vermenigvuldiging te 

 weeg gebragt, is het voornamelijk de wind die de 

 wateren doet helder worden. De kroos wordt na- 

 melijk in bogten , inhammen , einden , ja zelfs soms 

 in geheele slooten te zamen gewaaid, zoodat ze 

 dikwijls tot 1 en 2 palmen dikte is opgehoopt. De- 

 ze massa bestaat , behalve het zoogenaamde vuil 

 (biezen, riet, wortels van Nymphaea alba , bla- 

 denvan hoornen, vele doode waterplanten enz.), 

 voornamelijk uit L. gibba en minor, dikwijls uit 

 de laatste alleen. L. polyrrhiza vindt men er in 

 'den gewonen vorm slechts zeer zeldzaam tusschen. 

 In den gewonen vorm zeg ik , want in eenen ge- 

 heel anderen is ze des winters zeer algemeen. 

 Met den aanvang namelijk van den herfst begin- 

 nen zich , op dezelfde wijze als het gewone jonge 

 blad , bruinachtig groene , aan de onderzijde paar- 

 sche blaadjes te ontwikkelen ( pi. I fig. 9 a en b). 

 Gewoonlijk scheiden deze zich van het moeder- 

 blad af en zinken , bijaldien ze hierin niet door 

 de dikke laag worden belet ; somtijds ook blij- 



