392 



De biforines liggen oyerigens in alle rigtingen, 

 even als of zij zich , zoude men zeggen , bij ha- 

 re ontwikkeling van alle mogelijke ruimte , welke 

 de kogels of bevattende blaasjes toelieten , had- 

 den meester gemaakt. 



Zij hebben ongeveer de lengte van T ' 5 millime- 

 ter , of het dubbel van een der meer genoemde 

 blaasjes. 



Indien nu de Biforines zich , om het zoo uit te 

 drukken, vrij bevinden, werpen zij hare naald- 

 jes uit de opgemelde mondjes , dan eens door 

 'teene, dan weder, als bij tusschenpoozing, uit 

 het andere. Deze uitwerping, van 5 — 6 meestal 

 op eenmaal, gaal gepaard met een' teruggang van 

 de geheele biforine , op de wijze van een stuk 

 geschut, hetwelk wordt afgestoken (!). Die te- 

 ruggang is sterker, naar mate de naaldjes hier 

 of daar op een blaasje of andere biforine stuiten. 

 De biforine maakt bovendien nog dikwijls eene 

 andere draaijende beweging ( mouvement de pi- 

 rouette) , even als b. v. de magneetnaald. Wan- 

 neer alle de kristallen zijn uitgedreven, is het 

 blaasje ledig, en het binnenste vlies of de kristal- 

 buis is opgekrompen en stelt eene soort van ge- 

 draaide koorde daar. 



De buitenste blaasjes verliezen mede daarbij den 

 eigenaardigen vorm. Sommigen houden de einden 

 der niet geheel uitgeworpene naalden, als 't ware 

 in den mond. Deze blijven hunnen vorm langer 

 behouden. De uitwerping geschiedt het best op 

 20°— 26° cent. 



De oorzaken nu dezer bewegingen op te sporen 



