393 



is niet zoo gemakkelijk als om het verschijnsel 

 leif Ie zien. Men moet hierbij vooral letten, op 

 de geheele structuur dezer deelen , en inzonder- 

 heid in het oog houden, dat de Biibrines, zich 

 ontwikkelen in het celwijsweefsel der planten , 

 waarin een zeer slijmig vocht is, en dat dit sap 

 alle hollen der weefsels vervullende, er ook hier 

 eene vrij dikke vloeistof is , welke de ruimte 

 tusschen de twee organische omkleedsels der bifo- 

 rines moet aanvullen. Tujipiw meent, dat hier de 

 ent/osmose en exosmose van Dütkochet , als wer- 

 kende oorzaken , moeten in aanmerking komen. 

 De twee daarbij werkzame vloeistoffen zijn, vol- 

 gens den schrijver, het slijmvocht in, en het wa- 

 ter buiten de biforine. Het laatste dringt door 

 het buitenste vlies, doet het slijmvocht uitzetten, 

 op de buis , die het insluit , drukken en dwingt 

 daarbij de naalden om naar buiten te gaan. Tdr- 

 pi5, meenende, dat het uitwerpen zoude worden 

 verhinderd, indien de biforines in eene oplossing 

 van gom werden gelegd , omdat op die wijze de 

 werking, waardoor dit verschijnsel, volgens de 

 theorie van Dutrocüet verklaard, niet zoude kun- 

 nen plaats hebben, heeft zoodanige proeven in 

 hel werk gesteld, en inderdaad daarin de beves- 

 tiging zijner meening gezien. 



Ook andere Aroidcën gaven hetzelfde verschijn- 

 sel. ■ De biforines van Ca/ailium seguinum zijn 

 de grootste van allen, welke Turpih zag. 



In Caladium pedalifolium heeft TunriN , be- 

 hplre de biforines, nog blaadjes gezien, wier 

 hoekige vorm van dien der biforines zeer verschilt , 



