55 



vezels bestaan dus uit fijne buizen , met een hel- 

 der vocht gevuld , en de korrelige massa of de 

 mergbolleijes, waaruit men vroeger meende, dat 

 zij waren zamengesteld , merkt men eerst op als 

 de inhoud in stolling overgegaan is , 't geen spoe- 

 dig na den dood geschiedt , en nog meer , wan- 

 neer de zenuw in wijngeest gelegen heeft. 



Binnen de twee langwerpige strepen , die de 

 grenzen der zenuwvezel uitmaken , ziet men on- 

 der het mikroskoop aan weerszijde eene evenwij- 

 dige streep, welke Ehrehberg als de binnenste 

 grens van den wand der primitive vezel beschouwt. 

 BuaD.icn toont aan, dat deze meening ongegrond 

 is, en dat daarbij ook de wand der buis eene 

 veel te groote dikte zou hebben. Wanneer de 

 inhoud der vezel stolt, verdwijnt deze binnen- 

 rand, die volgens 15. ontslaat, doordien de vezel, 

 op eene vlakte liggende , in het midden plat 

 wordt en de vloeistof zich meer aan hare randen 

 dan in het midden ophoopt. 



Er is veel, dat het vroeger gevoelen waar- 

 schijnlijk maakt , dat de primitive vezels der her- 

 senen geene celweefsel-scheede bezitten , maar uit 

 eene eenigzins taaijere corticale en eene eenigzins 

 meer vloeibare centrale zelfstandigheid bestaan. 

 Het geknoopte aanzien der hersenvezels , door 

 EuaBKBeaa ontdekt (a) , werd ook steeds door 

 Bdboacd waargenomen, maar hij aarzelt echter, 



( a ) Zie ons Btrigt over de uitbreiding der Natuurlij- 

 ke Oeschiedeiiit en Ontleedkunde der Dieren , in 

 hetjaai 1833 , in liet Uiic Deel van dil Tijdschrift. 



