66 



eenigzins rooder en meer heldere kleur gaf. Dat 

 evenwel de hoogroode kleur van het slagaderlijke 

 bloed niet alleen aan het uitgedrevene koolstof- 

 zuurgaz kan worden toegeschreven , volgt daaruit, 

 dat aderlijk bloed niet van kleur veranderde , het- 

 welk onder waterstofgaz zijn koolstofzuurgaz had 

 afgegeven; ja, slagaderlijk bloed nam zelfs in water- 

 stof eene donkerder purperkleur aan , 't geen niet 

 welaan iets anders, dan aan de uitdrijving van zuur- 

 stofgaz kon worden toegeschreven. De hoogroode 

 kleur van het slagaderlijk bloed is, volgens den 

 Schrijver, een gevolg van het bij de ademhaling 

 opgenomene zuursiofgaz zoo wel als van de in 

 het bloed aanwezige zouten; het koolstofzuurgaz 

 veroorzaakt de purperkleur van het aderlijke bloed. 

 Ce Schrijver meent, dat in de haarvaten bij den 

 overgang der laatste verdeelingen van de slagade- 

 ren in de fijnste aderen , de koolstof als residuum 

 der voeding in den bloedstroom wordt opgenomen 

 en zich met de zuurstof tot koolstofzuur gaz ver- 

 bindt , hetgeen dan door het aderstelsel tot de 

 longen wordt gevoerd. Het koolstofzuurgaz wortft 

 derhalve niet bij de ademhaling gevormd ; behal- 

 ve in verbinding met zouten, is er ook vrij aci- 

 dum carbonicum in het aderlijk bloed voorhanden. 

 Bij de ademhaling heeft er slechts eene verwis- 

 seling van gazsoorten plaats en hieruit, gelijk ook 

 uit de verschijnsels, die men onder den naam van 

 endosmosa en exosmose aanduidt , verklaart de 

 Schrijver, waarom de ontwikkeling van koolstof, 

 zuurgaz bij de ademhaling, zoo veel ruimer is 



