gecne eigene bewerktuiging aan toe (1812). Kie- 

 sek noemde het chloropliyllum met Link eene hars, 

 en beschouwde het als uit korreltjes zamengestcld , 

 kleiner en regelmatiger dan die van het zetmeel 

 (1812). Drie jaren later beschreef hij het als 

 eene uit kleine , onregelmatige klompjes bestaande 

 massa. G. R. Treviranus hield de chlorophylkor- 

 rels niet voor homogene , slechts uit greene 

 kleurstof, maar als uit eiwitstof bestaande bol- 

 letjes, waarbij de groene stof gemengd was 

 (1814). 



De scheikundige nasporingen van Peleetier en 

 Caventou deden de aandacht der Phytolomen op 

 dit onderwerp terug komen en gaven aanleiding 

 tot een naauwkeurigcr ontleedkundig onderzoek. 

 Men weet hoeverre zich de Fransche geleerde 

 DuxROcnET op het veld der hypothesen waagde, 

 toen hij , uit de vooronderstelde scheikundige over- 

 eenkomst van chlorophyl en de zenuwmassa der 

 dieren , tot de identiteit van beide meende te 

 moeten besluiten (1824). 



Turpin en Raspail namen weder het oude ge- 

 voelen van Sprengel aao en geloofden, dat de 

 blaasjes aan de wanden der cellen ontstaan , als 

 't ware door eene soort van navelstreng daaraan 

 bevestigd. Turpin noemde ze globu/ine. Beide 

 gelooven, dat de groene kleur vanden inhoud der 

 blaasjes, niet van hunne wanden afhangt ( 1827 

 en 1835). Meyen hield in 1828 deze blaasjes niet 

 voor aangegroeid , maar wilde, dat ze in 't vocht 

 zwemmen , hij stemde overigens Turpin bij. Hij 

 vu'nd bovendien in de Vallisneria spüalis de 



