77 



uiet vergund \vordl heen te springen , maar men 

 behoort juist daarom goed loe te zien, waar men 

 de voeten zet ; nieltegRnslaaade dit , struikelt mea 

 wel eens , doch dat leert opstaan , en dan ziet 

 roen nog eens om , vraar over inen toch wel strui- 

 kelde en men gaat wijzer zijns weegs. Men komt 

 laat aan , maar men kan zich herinneren door 

 w^at landsdouwe men kwam en als men dat zoo 

 aan anderen verhaalt , dan wordt het onzes on- 

 danks één geheel; dit, dunkt mij, is een wijs- 

 geerig geheel. Ik wil dus niets meer en niets 

 minder , dan dat mannen , ervarener en kimdiger 

 dan ik , de vruchten van hunne ondervinding] toe- 

 passen op de omschrijving' der termini, opdat 

 reeds bij den aanvang moge blijken, dat dit deel 

 der wetenschap niet alleen , als in eene woeste 

 vlakte , daar slaat. Lk wil , dat wij overal , ook 

 bij die dorre termini , herinnerd worden aan het 

 harmonische in de natuur , aan die ontelbare ge- 

 lalen en malen, die zich in weinige eenheden op- 

 lossen! Dat zou ik wijsgeerige kruidkundige kunst- 

 spraak durven noemen , die tot ware wetenschap 

 leidt. 



Misschien voert men mij te gemoet, dat ik veel 

 vraag en de oplossing der vraagstukken zelf wel 

 schuldig zal blijven. Ik stem zoo wel het een 

 als het ander toe. Maar waarom zou ik anderen 

 niet met bescheidenheid mogen vragen , wat mij 

 toeschijnt aan mijne liooggeschallc wetenschap te 

 ontbreken en waarvan ik haar niet goed voor- 

 zien kan? Ik heb openhartig gezegd, wal ik naar 

 de male mijner ervaring en kennis meende te mo- 

 gen zeggen, ea ik wil hel wel wagen, ook met 



