S6 



dan vindt men al verder , dat , naarmate de ont- 

 wikkeling van één gedeelte boven een ander de 

 overhand verkrijgt , dit ééne gedeelte ook meer 

 uitsluitend de rigting des blads bepaalt , terwijl 

 bg gelijkmatige ontwikkeling alles in organisch 

 evenwigt eu de rigting voor alle deelen dezelfde 

 is. Geen •wonder , dat , naarmate de achter- 

 waartsgaandc ribben en tusschenribbige deelen 

 meer en meer beginnen te ontbreken , de voor- 

 waarts zich uitstrekkende in kracht winnen , en 

 wel bijzonder de middfelste , in de gunstigste om- 

 standigheden geplaatste , zich boven allen onder- 

 scheidt. Niet slechts in lengte wint hg , maar 

 ook de dikte, de hoeveelheid der vezelen levert 

 den grondslag op voor zijdelingsche takken en ver- 

 takkingen , in vele bladen met vedervormige ner- 

 ven en aders. Men vergelijke b. v. aan Pteros- 

 permum acerifolium eenige bladen onderling en 

 men zal ontwaren , dat de schildvormige , die 

 men er aantreft , de rondste van omtrek , de 

 randstelige de langwerpigste zijn. Wij zullen 

 later zien , dat dezelfde wet plaats vindt bij de 

 zamengestelde , gevingerde en gcvingerd-gevinde 

 bladen {Fol. digitala en digitato-pinnata) , alsmede 

 bij de gevinde (Fol. pinnala) , hoewel deze niet 

 tot dezelfde typus schijnen te behooren , als de 

 eerstgenoemden. 



vlak bij de bladsch^T van Ricinus communis boriiontaal 

 af, dan ziet men een spoor van ecne verloopende onevene 

 achteraerf* In Tropaeolum is zij zwak in de schijf te 

 lieo. 



