230 



en vaa dien aard het aangenomen gevoelen , ten 

 opzigte van den. zoo als men meende, nood wen- 

 digen zamenhang tusschen zuiging en het aanwe- 

 zen eener placenta bij het foetus. 



Zoo beschouwde men aan den eenen kant 

 meckel's gevoelen aangaande de melkklieren , hoe- 

 zeer ten onregte , als bewijs van het levendbarend 

 zijn van den Ornithorhynchus ; en aan den ande- 

 ren kant meenden die natuuronderzoekers, welke 

 den Ornithorhynchus voor eijerleggend hielden en 

 de Monotremata als eene afzonderlijke klasse van 

 gewervelde dieren beschouw^den , dit gevoelen met 

 kracht te moeten bestrijden. De waarheid zal 

 naar allen schijn eenigermate tusschen deze twee 

 uitersten in liggen. Van alle bekende zoogdieren 

 naderen de Monotremata ongetwijfeld het meest 

 tot den typus der eijerleggende dieren. Maar 

 wanneer wg de gedeeltelijke atrophie van de 

 regter helft der vrouwelijke voorlplantingsdeelen 

 en den vorm van den bek bij den Ornithorhyn- 

 chus uitzonderen , wijzen al de voorname afwg- 

 kingen van den typus der zoogdieren , welke het 

 skelet en de inrigting van den toestel der geslachts- 

 deelen aanbieden , eerder eene overeenkomst met 

 de Reptilia dan met de vogels aan, en al de wel 

 bevestigde daadzaken ten opzigte hunner voort- 

 planting , strekken tot bevestiging van het vermoe- 

 den , dat het embryo , even als by vele Reptilia , 

 zich in htl moederligchaam ontwikkelt, zonder 

 behulp van de vorming eener placenta. 



Toen ik in 1832 bezig was met het onderzoek 



