231 



z§n , is zachter en dunner dan dal , hetwelk het 

 overige ligchaam bedekt ; het vertoont onder de 

 lens , als de opperhuid weggenomen is , eene 

 fijne, korrelige en zeer dunne laag, en heeft niet 

 het hoornachtig voorkomen , hetwelk de klaau- 

 wen alsdan aanbieden. De randen van den ho- 

 venbek zijn afgerond , week , dik en vleezig ; de 

 benedenbek is geheel en al buigzaam , en kromt 

 zich naar beneden op den hals , wanneer men 

 den mond tracht te openen. De tong , welke bij 

 het volwassene dier achterwaarts in den mond 

 gelegen is , strekt zich in het jonge dier tot digt 

 bg den rand der onderkaak uit; het maaksel van 

 den mond bij het volwassene dier , hefwelk zoo 

 ongeschikt is tot zuigen of tot aanhechting aan 

 eene platte oppervlakte , doordien de kaken zich 

 Ter voor de punt van de tong uitstrekken , le- 

 vert gevolgelijk geen bewgs op tegen de geschikt- 

 heid lot zuigen in eenen vroegeren leeftijd. De 

 brcedle van de tong was in het grootste voorwerp 

 3i lynen ; in het volwassene dier is zij slechts eene 

 lijn breeder, en deze grootere ontwikkeling wgst 

 bg het jonge dier duidelijk het belangrijk gebruik 

 aan , tot hetwelk zy , bij het opnemen en de door- 

 zwelgiii,; van voedsel dient. Eene huidplooi, die 

 den grond dor kaken omgeeft , vermeerdert de 

 geraakkelijkheid , waarmede de melk, uit de are- 

 ola mammae van het moederdier uitgeworpen , 

 kan worden opgenomen. Van de schuinsche stre- 

 pen , welke de randen der onderkaak bij het vol- 

 wassene dier kenmerken , en van binnen naar 

 buiten en naar voren loopen , was daar ter plaatsa 



