236 



zeer de gelgkvormige knobbel in den Ornitho- 

 rhynchus eene opmerkelgke overeenstemming met 

 de vogels , bg de reeds bekende gelgkvormighe- 

 den toevoegt , zoo is echter het overwigt van 

 andere gronden groot genoeg, om eene ovovivi- 

 pare ontwikkeling als de meest waarschijnlgke 

 aan te nemen. 



De plaatsing der oogen werd door de zamen- 

 komst eeniger ploogen aangewezen , maar bg 

 het uitspannen der huid bleek het , dat deze 

 den oogbal geheel en al bedekte , en daarover 

 heen liep. Deze daadzaak is van groot gewigt 

 ter oplossing der vraag , of de Ornithorhynchus 

 een zoogend dier is. Want zoo men vooronder- 

 stelt , dat het jonge dier zich vrij bewegen, en, 

 even als een jonge gans , onmiddellgk na de ge- 

 boorte of na het ei verlaten te hebben , het moe- 

 derdier in het water volgen kon , moest het ge- 

 wisselgk het vermogen om te zien bezitten , om 

 daardoor deszelfs bewegingen te kunnen regelen. 

 Het gemis daarentegen van dezen zin wijst aan , 

 dat het dier tol een nest beperkt is , en op het 

 land de melk der moeder zuigen moet. 



De algemeene gestalte des ligchaams , en de 

 kraakbeenige toestand der beenderen van de Ie. 

 dematen strijden evenzeer tegeu het vermoeden , 

 dat de jonge Ornithorhynchus op dezen tijd hel 

 vermogen en de kracht zou hebben om te zwem- 

 men of te kruipen. De kop en staart zijn naar 

 den buik gebogen , en men moet kracht aanwen- 

 den om het ligchaam in eene regie lijn uit te 

 strekken , cii <le betrekkelgke uitgestrektheid der 



