254 



legenheid herkent men deze dieren ligtelijk aan 

 hun donker ligchaam , juist gelijk met de op- 

 pervlakte des waters , waaruit het hoofd een 

 weinig is opgeheven , en aan de kringen , die 

 zg door hun roeijen in het water te weeg bren- 

 gen. Als men hen ziet , moet men zich zeer stil 

 houden , want het geringste geluid of de minste 

 beweging , die de waarnemer maakt , doet hen 

 aanstonds verdwijnen. Zoo scherp is het ge- 

 hoor of gezigt , of zijn veelligt beiden brj hen ; 

 en zij komen zeldzaam op nieuw Ie voorschijn , 

 als zij eenmaal verschrikt zijn. Zij blijven zel- 

 den langer dan eene of twee .minuten aan de op- 

 pervlakte van het water plassen en spelen ; dan 

 duiken zij weder onder en komen op geringen 

 afstand weder naar boven , gemeenlijk in de~ 

 rigting, waarin zij zijn ondergedoken. Zij dui- 

 ken met liet hoofd naar voren en met een zeer 

 hoorbaar geplomp. Men kan niet slagen in hen 

 te treffen , al zijn zij ook digtbij , wanneer men 

 op hen aanlegt, terwijl zij boven zijn: want, 

 terwijl men aanlegt , zijn zij reeds verdwenen. 

 Daarentegen behoort men het tijdstip waar te 

 nemen , dat zg duiken , en de plaats te berekenen, 

 waar zij ' weder zullen opkomen , om dan , wan- 

 neer zij boven komen, oogenblikkelijk af te vuren. 

 Het schot moet naar den kop gerigt zgn , want 

 het ruime en digle bekleedsel des ligchaams laat 

 den hagel niet ligt dieper doordringen. 



Hoewel het den volgenden dag sterk regende en de 

 rivier zeer gerezen was, lieten wij ons echter niel af- 

 schrikken, om, ter opsporing van vogelbekdieren, de 



