258 



Ik was zeer verheugd een wijfje bekomen te 

 hebben , daar ik eenige hoop koesterde , daar- 

 door aangaande de wijze van voortplanting dezer 

 zonderlinge dieren tot zekerheid te geraken. In 

 allen gevalle verwachtte ik te kunnen opmaken, 

 of het al of niet de tijd hunner voortplanting 

 was. Mijne aandacht was dadelijk bepaald op 

 de melkklier , maar, tot mijne verwondering, 

 kon ik er slechts eenig spoor van ontdekken. 

 Bij nadere overweging evenwel kwam ik tot 

 het vermoeden (welke vooronderstelling later door 

 daadzaken bevestigd werd), dat de klier grooter 

 wordt na de bevruchting , en toeneemt geduren- 

 de de zwangerschap , en dat zij , als de jongen 

 uiet meer zuigen , wederom zoodanig afneemt , 

 dat zij naauwelijks te bespeuren is. 



Het overige der ontleding daarlatende , zal ik 

 onverwijld overgaan tot de vermelding van het- 

 geen ik aangaande de inrt'cndige geslachtsdeelen 

 waarnam. Er waren twee uteri , zich tot op 

 zekeren afstand boven het bekken uitstrekkende. 

 Naar boven en eenigzins Ier zijde en achter de 

 uteri waren de eijernesten , meer duidelijk even- 

 v.el aan de linker- dan aan de regterzijde ; een 

 tros van wel ontwikkelde eijeren deed zien , dat 

 het wijfje bevrucht was. Beide uteri (of oviduc- 

 tus) trapswijze in omvang afnemende , openden 

 zich in de cloara ; ds blaas was tusschen en 

 eenigzins voor de uteri geplaatst , het rectum daar 

 achter en beide deze deelen eindigden insgelijks 

 in de cloaca (^). 



(*) Ik nam de eerste gelegenheid waar om aai) mijn' vriend 



