366 



hg er eenige klompeu klei uit van den onderkant. 

 Deze beschouwde hij naauwkeurig , leide ze toen 

 in mijne hand en wees mij indruksels der voor- 

 poten , die zeker duidelijk geuoeg te zien wa- 

 ren. Hij nam vervolgens nog meer aardkluilen 

 uit het hol , en daarop meerdere sporen van het 

 aanwezen des diers , blijkbaar eerst sedert korten 

 tijd ingedrukt, ziende , verklaarde hij het hol be- 

 woond te zijn. Ik was begcerig om het te on- 

 derzoeken , maar daraga zeide mij , dat wij thans 

 geene jongen noch een wijfje daarin zouden vin- 

 den , hetgeen ik ten opzigle der eerste gaarne 

 aannam ; maar , wat het laatste betreft , hierop 

 had ik mij niet moeten verlaten , want bij eene 

 latere gelegenheid bekwam ik een levend vyijfje , 

 door op dergelijke verzekering van denzelfden 

 inboorling geen acht Ie geven. Toen ik eenigen 

 tijd later dit hol onderzocht , vond ik het ver- 

 laten. 



Wij kwamen vroeg genoeg van het landgoed 

 van den Heer manton terug , om nog de oevers 

 der Vas-Tiyier te Mundoona te bezoeken. Wij 

 schoten een wijfje, hetgeen, nadat het uit het 

 water gehaald was , na weinige minuten nog we- 

 der bekwam , en tot den nacht leefde. Het liep , 

 toen wij te huis gekomen waren , schielijk door 

 de kamer , met eene zijdelingsche beweging , ten 

 gevolge van de wonden aan den eenen kant , en 

 zengde zich daarbij aan ons houtvuur. Het dier 

 was uitermate onrustig, en liep gedurig rond om 

 eene opening of reet te vinden , waardoor het 

 zou kunnen ontsnappen ; want deze dieren kun- 



