282 



Wij gingen over tot het onderzoek van een hol 

 van eenen Ornithorhynchus , hetwelk ontdekt ge- 

 worden was. De inboorlingen bedienden zich 

 hierbij wederom van hunne harde puntige staven , 

 die zij kiar noemen , eenen naam , waardoor aij 

 ook onze spaden aanduiden. De uitgestrektheid , 

 langs welke dit hol op den oever voortliep , was 

 zeer groot, en, na veel moeite en inspanning , 

 die door de hardheid van den grond veroorzaakt 

 werd , ' bereikten wij hel uiteinde op een' afstand 

 van 35 voet van den ingang. Hoe lang dit ook 

 zij, heeft men echter nog uitgestrekter holen, zelfs 

 van 50 voet gevonden. 



Toen wij aan het uiteinde van dit zeer groote 

 hol genaderd waren , hoorden wij duidelijk een 

 knorrend geluid. Ik dacht eerst , dat dit van de 

 moeder kwam , en hoopte nu gelegenheid Ie heb- 

 ben , haar met hare jongen te zien ; maar het be- 

 vreemde mij , dat er , niettegenstaande dit ge- 

 knor , geene beweging tot onlknming bespeurd 

 werd , hoezeer men , toen het uiteinde meer 

 en meer openkwam , de vacht van het dier 

 of der dieren reeds zien kon. Toen men de 

 dieren er uil nam , zag men , dat het twee jon- 

 gen waren , die reeds eene digte vacht hadden ; 

 zij lagen zamengerold te slapen , en maakten 

 een zeer sterk knorrend geluid toen zij aan het 

 daglicht blootgesteld werden. Zij hadden een 

 zeer glad voorkomen en schenen nooit buiten hel 

 hol geweest te zijn. Het eene was een mannetje , 

 liet andere een wijfje , en zij waren 10 duim 

 lang , van de punt van den bek tot aan het einde 



