287 



wachtte , tiat liet dier weder op zou slaan en 

 hel gevecht vernieuwen, begon hel zich Ie krab- 

 ben , helgeen de andere toezag , het hervallen van 

 hel spel verbeidende. Als zij schielijk loopen , 

 schijnen zij zeer in beweging te zijn, hunne kleine 

 oogen glinsteren , eu hunne ooropeuingen sluiten 

 en verwijden zich achtereenvolgens met groote 

 snelheid. Daar hunne oogen hoog op den kop 

 liggen , schijnen zij regl voor hen liggende voor- 

 werpen niet wel te kunnen zien , en zij stoelen 

 daarom bij hunne wandelingen legen alles in de 

 kamer , zoodat zij alle ligle zaken omverwerpen. 

 Enkele malen zag ik hen hel hoofd opheffen , als 

 wilden zij de dingen zien , die boven en rondom 

 hen geplaatst waren. Somtijds kon ik met hen 

 spelen , terwijl ik hen krabde of met mijn' vinger 

 tikte; dit scheen hen zeer te vermaken, zij open- 

 den hunnen bek , beten naar den vinger , enz. Zij 

 pikten somwijlen met den bek tusschen de vacht , 

 even als eenden, die hare vederen willen reinigen. 

 In diep water geplaatst , zochten zij er spoedig we- 

 der uil Ie komen, maar, als het water ondiep 

 was , met eene graszode aan eeneu kant , behaagde 

 het hun ongemeen. Zij rolden over elkander heen , 

 en , wanneer zij vermoeid waren , gingen zij op de 

 graszode rusten , en zich daar kammen en reinigen. 

 In hel begin was ik geneigd hen voor nachtdie- 

 ren te houden , maar later bevond ik , dat de lijd , 

 waarop zij hunne rustplaats verlieten , zeer onre- 

 gelmatig was , zoowel bij dag als bij nacht. Zij 

 schenen echter meer levendig en meer opgewekt 

 in de kamer rond te loopen tegen den donker , 



