292 



aanvang verspreid en in bonte menging onder el- 

 tander. Zij moeien gezift , de bruikbare van de 

 onbruikbare gescheiden en de aerste naauwkeurig 

 gewaardeerd worden. — Nieuwe «rbeid wordt 

 daartoe gevorderd , en daar , waar deze op eene 

 doelmatige wijze ingerigt wordt , mag men ' ho- 

 pen , dat uit de zamenbrenging van al hetgeen 

 voorgangers deden , gevoegd bg eigene nasporin- 

 gen , eindelijk een geheel zal ontstaan , dat , al is 

 het dan ook niet volmaakt (welke menschelgke 

 arbeid mag zulks heeten ?) , echter ons eenen trap 

 verder tot de volmaaktheid zal voeren. Ik gevoel 

 mg tot deze voorafspraak gedrongen , door de 

 overtuiging , dal velen , vooral jeugdige beoefena» 

 ren der wetenschap, zich door de meening laten 

 misleiden , dat alleen in de bekendmaking van 

 volstrekt nieuwe waarnemingen eenige verdienste 

 gelegen is , en dat al , hetgeen reeds vroeger werd 

 behandeld, niet verder behoeft onderzocht Ie wor- 

 den. — Zoo ik mij niet geheel bedriege , zal de 

 wetenschap , bij dezen dorst naar nieuwigheden, 

 meer verliezen dan winnen. Er is genoeg te vol- 

 maken ; er is , in hetgeen men oud noemt , ge- 

 noeg nieuws te vinden , dan dat men zoo bg uit- 

 sluiting naar nieuws behoeft te jagen. Onze 

 Fransche naburen zyn gewoon, elk boek uit de 

 hand te werpen , welks titel de behandeling van 

 een bekend onderwerp aankondigt , en aan de 

 oppervlakkige kennis , welke zg aan dit verkeerd 

 begrip te danken hebben , is het toe te schrgven, 

 dat hun eigen arbeid slechts zelden kan gezegd 

 worden volkomen afgewerkt te zijn. — De Duit- 



