29S 



nedenst uileinde yan het kuitbeen. — Men krggt 

 hierdoor eene zamenvoeging , even zoo stevig als 

 bij den mensch; even gelijk zij by hem in ver- 

 band is met den opgerigten stand en gang , is zij 

 bij den Kanguroo een noodwendig vereischte voor 

 de stevigheid, welke de voetworlel lot de gewel- 

 dige sprongen behoeft. Daar intusschen het hiel- 

 been slechts tijdelijk en in den staat van rust een 

 gedeeltelijk steunpunt des ligchaams wordt (het 

 dier stut zich dan op de twee hielen en den sle- 

 vigen staart^ , is deszelfs basis veel smaller dan 

 bij den mensch , terwijl het hieluitsteeksel zelf 

 daarentegen veel langer is , omdat er tot het hef- 

 tig optillen van het ligchaam bij de sprongen van 

 het dier , een veel langer hefboom gevorderd 

 wordt , dan tot den gelijkmatigcu en gemakkel^- 

 ken gang van den mensch. Bij hiel- en kootbeen 

 houdt de overeenkomst met den mensch op. 

 In den overigen voetworlel , den voorvoet en de 

 teenen, verkrijgt men den grondvorm der vogels. 

 Deze wijziging is , wegens de zonderlinge bewe- 

 ging van het dier , noodzakelijk. Op den rug van 

 den voetworlel verloonen zich alleen hel scheeps- 

 tcijze en het teerlingbeeu ; de wigvormige zijn 

 gering en onder de voetzool verdrongen. Met 

 den voetworlel zijn vier zeer lange voorvoets- 

 beenderen verbonden , welke in de eerste plaats 

 aan het zoo lange voorvoetsbcen van de vogels 

 herinneren. Er zijn , gelijk genoegzaam bekend 

 is , vier teenen , waarvan de twee binnenste in 

 rudimentairen toestand zijn, terwijl de derde leen 

 zeer zwaar en de vierde of buitenste eenigzins 



