300 



het achterste bij den rustigen staat van het lig- 

 chaam werkzaam. By de hier voorgedragenc be- 

 schouwing der achterste ledematen , heb ik alleen 

 uog te voegen , dat langs de achter- en buiten- 

 zigde van den buitensten knokkel des dijebeens , 

 een vrg onregelmatig , langwerpig beenstuk zit , 

 hetwelk j. p. meckel vergelijkt met hel verlengsel 

 yan het kuitbeen , aan het Vogelbekdier eigen en 

 in hetzelve de gedaante van een ellebooguitsteek» 

 sel nabootsende (*). 



Dat in de wervelen, de ribben en het borst- 

 beeo de gewone zoogdiervorm heerscht , werd 

 zoo straks door mij aangestipt. — De nadere ont- 

 wikkeling der waarheid van deze stelling , zal mij 

 niet moegelijk vallen. Er zijn zeven halswerve- 

 ^en.; , Als eene bijzonderheid van dezelve teeken 

 ik op , dat de gaten in de dwarse uitsteeksels 

 zeer gering zijn. Dit zal wel met geringen om- 

 vang der arteriae verlebrales en deze met gebrek- 

 kige ontwikkeling der hersenen in verband zijn. 

 De rugwervelen zyn dertien in getale. Hunne 

 doornwgze uitsteeksels slaan regl naar achteren, 

 overdekken zich niet , gelgk zij dit , althans in 

 het midden der ruggegraat, bij den mensch doen, 

 maar zgn integendeel verre van elkander verwg- 

 derd. Deze bgzondere rigling der doornwijze uit- 

 steeksels j welke het dier met vele andere zoog- 

 dieren gemeen heeft , geloof ik voor eene van de 

 redenen te mogen houden , om welke de Kangu- 



(*) J. F. Meckel, Syttem der vergleichenden Anatomie. 

 Uallc 1824. %" Xhül. p. 449. 



