340 



derdier in de eerste maand , nadat hel jong den 

 tepel verlaten had , hetzelve den terugkeer in den 

 zak gemakkelijk maakt. Het bukt zich , tot dat 

 de buik bijna den grond raakt en opent dan den 

 zak met de voorpooten, opdat het jong meieenen 

 kleinen sprong er zich in zoude kunnen begeven. 

 In den achterwand van den zak zitten de tepels , 

 vier ten getale , twee boven elkander aan weers- 

 zijden. De bovenste zijn rudimentair en welligt 

 overtollig , ten einde , zoo het noodig mogt zijn , 

 als plaatsvervangers te kunnen dienen , volgens 

 eene algemeene. wijze voorzorg der natuur, door 

 welke , ook bij de meeste andere zoogdieren , het 

 getal lepels en mamschijven , dat der jongen , wel- 

 ke op eens ter wereld komen , te boven gaat. De 

 onderste lepels nu zijn de eigenlijk melkgevende; 

 in den maagdelijken toestand zijn zij in de mam- 

 schijven verborgen ; bij het eerste zogen worden 

 zij naar buiten gebragt , waarbij zij zich, even als 

 de vinger van eenen handschoen, het binnenste bui- 

 ten keeren. Een net van vaten ontwikkelt zich 

 dan rondsom den lepel, aan welken zich het jong 

 vasthecht , door hetwelk dezelve opzvTclt en zich 

 als hel ware oprigi. Het jong hecht zich aan den- 

 zelven , door mid4el van z^'nen mond , welke zich 

 (ian nog als eene ronde opening , zonder lippen, 

 zonder duidelijk gevormde kaken voordoet. Door 

 deze inrigling der mondopening, door de opzwel- 

 ling tevens van den lepel en deszelfs verlenging, 

 welke SEiLER tot in de pharynx zag reiken , laat 

 zich, verklaren, hoe het jong , zoo lang het nog 

 gebrekkig ontwikkeld is , onafgebroken aan den- 



