sten, het bestaan der laatstgenoemden bijkans tot 

 eene stellige wet, zoodat men zich meer zou te 

 verwonderen gehad hebben over het gemis , dan 

 nu over het aanwezen dier deelen. De. schrijver 

 zet dit in eene natuurkundige beschouwing, voor- 

 al naar de grondbeginselen van Burdach , in het 

 breede uiteen. 



Ook het vaatgeslel en de overtollige ledematen 

 ondergaan een naauwkeurig onderzoek , en geven 

 tot menige belangrijke aanmerking geschikte ge- 

 legenheid. In het bijzonder wordt zeer oordeel- 

 kundig verklaard , waarom de overtollige pooten 

 hunne teenen naar achteren laten hangen , en 

 niet naar voren , zoo als de natuurlyke stand 

 zou schijnen ,le doen verwachten. 



Het bekken , waaraan de afhangende pooten 

 behooren , is met dat des anderen voorwerps in 

 diervoege vereenigd , als of het achleroverliggen- 

 de daaraan ware gehecht geworden. De poolen 

 nu van het rugwaarls gekeerde stuk geene ruim- 

 te vindende , om zich langs de buikzijde van het 

 slaande voorwerp op te rigten , en daartoe ook 

 hel spiervermogen missende , zgn tusschen de dij- 

 en van dat voorwerp afgedaald , en hebben , ge- 

 lijk de zaak als van zelve medebrengt , zicü met 

 de teenen achterwaarts moeten keeren. 



Om nu dit gedeeltelijk dubbel worden te ver- 

 klaren , gaat de geleerde schrgver vooral de ver- 

 onderstellingen na , welke latere natuurkundigen , 

 in het bijzonder Tiedemabh , hebben voorgesteld , 

 en wikt derzelver waarde. Hij meent echter aan 

 de leer van Tiedemahh in het onderwerpelijk voor- 

 beeld , zijnen bgval niet te mogen verkenen , dat 



