70 



toont (1), terwijl men in elk derzelve altijd twee 

 egertjes ontwaart , wanneer meu deze doorsnede 

 meer benedenwaarts bewerkstelligt. 



Wanneer men het zoo opgegeven maaksel van liet 

 vruclitbeginsel der Aspidistra wel beschouwt , dan 

 voorzeker is er verder aan geene toenadering tot de 

 Arislolochieae te denken. Trouwens , indien het- 

 zelve adhaerens of inferum was , zou dezelve nog 

 eerder kunnen plaats grijpen , minder evenwel tot 

 de Arislolochieae , als veel meer tot de Tacneae , 

 eene kleine familie , welke ik in den jare 1827 in 

 mijne Enumeraiio j^lcmt. Javae (2) aanried van de 

 Aristolocliieae af te zonderen , zoo als dan ook door 

 PRESL in de Reliq. Haenkean. Hl p. 749 in den 

 jare 1828 gedaan is. 



Even min kan men aan eene ineensmehing of 

 van Aspidistra , of van Tupistra en Rokdea met 

 de Aroideae of Oronliaceae denken (3) , waarvoor 

 ik de volgende gronden meen te moeten bijbx'cngen: 



1.) Bevindt zich het bloemdeksel der Aroideae 

 hg die geslachten , welke daarmede voorzien zijn , 

 altijd op een veel lageren trap van ontwikkeling , 

 bestaande hetzelve steeds in schubachtige onaan- 



(1) Hierdoor kan men begrijpen , dat eeer de zandhokkcn 

 van het Ovarium , als elk slechts een eitje bevattende, 

 beschreven heeft. 



(2) De eigenlijke uitgave van den eersten Fasciculus van dit 

 werkje dagteekent van het jaar 1827 , en is later , alleen 

 met verandering van het jaartal , ia den duitschcn boek- 

 handel gekomen. 



(3) Het komt mij voor, dat de Oron/iacfac bartl. te weinig 

 van de eigenlijke yiroidcae of van zijne Caitaceae ver- 

 schillen , om dezelve daarvan als eene afzonderlijke fami- 

 lie af te scheiden , daar zij veeleer cenen stam of afdec- 

 ling van dezelve uitmaken. 



