94 



Meu zou kunneii meenen , dat er, wau neer de een- 

 heid der menschelijke soort bewezen ware , ook geene 

 reden bestond om meer dan één enkel paar stamou- 

 ders aan te nemen. In de daad, de grootste beden- 

 king, die men tegen dezen zoo algemeen aangenomen 

 oorsprong in het midden brengt , is ontleend van 

 het verschil in schedelvorm , in kleur der huid , in 

 geaardheid van het haar eu in andere ligchamelijke 

 bijzonderheden, hetwelk men van geslacht tol ge- 

 slacht ziet voortgeplant en dus rceent als oorpron- 

 kehjk , als soortelijk verschil te moeten beschouwen. 

 Evenwel, er worden nog andere bedenkingen in het 

 midden gebragt : zoo als het groot aantal raenschen , 

 hetwelk op den aardbodem leeft enz. Kon men Toor 

 het gehecle rijk der bewerktuigde wezens de stelling 

 van LINNAEUS aannemen , dan voorzeker was de zaak 

 ook ten aanzien van ons geslacht beslist, en met de 

 eenheid der soort zou men ook de eenheid van 

 oorsprong bewezen hebben. Ik geloof echter , dat 

 slechts weinige geleerden , die met de natuurlijke 

 geschiedenis van het planten- en dierenrijk bekend 

 zijn , de bewijzen , welke prichard voor deze stel- 

 ling heeft bijgebragt , als voldingend zullen be- 

 schouwen. Het komt mij altiians gewaagd voor te 

 bepalen , dat de oorspronkelijke schepping van meer 

 dan één enkel paar voor elke soort van bewerk- 

 tuigde wezens nutteloos zou geweest zijn en dat het 

 tegendeel , volgens de in de schepping heerschende 

 wet der spaarzaamheid , noodzakelijk was. Wat het 

 nienschelijk geslacht in hetbijzonder betreft , zooligt , 

 mijns oordeels , dit vraagstuk minder in het gebied der 

 natuurlijke geschiedenis ; het is veeleer geschiedkun- 

 dig , en van vergelijkende taalkennis, van oudheid- 

 kundige naspoi'iugen is hier vooral licht te verwachten. 



