118 



diep iu de spiermassa , eveu gelijk dit ooii bij P>o~ 

 leus anguineus\ie\.ge\a\ is ; doch bij Daderonderzoek 

 zien wij echter , dat dit uict zoo is. Ik heb niet 

 écnen tak tot de spieren zien gaan ; de zenuw loopt 

 door de spiei'massa heen; doch ik heb met geene 

 mogelijkheid kunnen ontdekken , dat zij tot de 

 spieren liep. Aan de peesachtige lusschenniimten 

 der spieren is de zenuw in de groef der zijdeling- 

 sche spier dikwerf zoo vast door cel weefsel beves- 

 tigd , dat het schijnt, als vormde zij hier kleine 

 takken , die tot de spieren gaan. Ik heb deze 

 echter niet gezien , noch bij de onderscheidene vis- 

 schen , die ik onderzocht , noch bij den Proleus. Het 

 geheele verloop der zenuw schijnt mij toe veel meer 

 aan te duiden , dat zij voor de huid van den staart 

 en deszelfs vinnen bestemd is ; want , zij verheft 

 zich meer en meer naar het einde van den visch 

 nit de overlangsche groef, waarin zij bijzonder aan 

 het hoofddeel van den musculus lateralis diep ligt , en 

 nadert de huid van het onderste gedeelte des staarts, 

 aan welken hg kleine takken afgeeft. Geheel aan 

 het einde van den staart , op het vlakke driehoe- 

 kige deel van den laatsten wervel verbindt zij zich 

 met de laatste Nervi iiilerspinales , en vormt een' 

 plexus, uit welken naar de huid der pumae cau- 

 dales kleine takken gaan. De verbinding met de 

 laatste Nervi inlerspi?iales is de eenige , die ik 

 overal gevonden heb. CUVIER en vALENCIennes 

 hebben derhalve gedwaald , als zij dezen ramus 

 lateralis ■profundus zich laten verbinden met alle 

 Nervi interspinales bij Perca Jluviatilis (1). Deze 

 verbinding vindt intusschen zoo min bij dezen, als 



(1) Bistoire naturelle des poissons I p. 4i3. pi. V. F. F. 



