215 



ben (1), voor eene afzonderlgke soon ie houdeu (2). 

 Niet slechts zijn bij jongere voorwerpen de uit- 

 springende lynen en stekels der schubben in veel 

 mindere mate ontwikkeld , maar ook hun getal is , 

 zoo als wij boven opmerkten, veel grooter. Vooral valt 

 de geheel andere gedaante des kops in het oog ; want 

 dezelve is veel langwerpiger, smaller, de snuit spitser 

 en met veel minder verhevene neusgaten voorzien. 



De Zonurus Cordijlus vertoont zich gewoonlijk 

 in een eenvoudig , zwart kleed, hetwelk meer of min 

 naar het bruine trekt, en naar onderen in het bruin- 

 graauwe overgaat ; maar niet zelden is het eene 

 bruingele kleur, welke heerschend is, op de boven- 

 deden donkerder wordt, sterk in het roode speelt, 

 of zelfs wel, op de rugplaat duidelijk rooder wor- 

 dend , eene geelkoperkleurige streep in het midden 

 insluit. Ons oude voorwerp is eenkleurig en geel. 

 Tusschen beide geslachten heb ik geen uitwendig 

 verschil waargenomen. 



De schedel van Zonurus Cordijlus is aan die 

 onzer gemeene Hagedissen in den hoogsten graad 

 gelijkvormig maar onderscheidt zich echter genoeg- 

 zaam door het gemis van tanden in het verhemelte. 

 Het slglvormig beentje, hetwelk de ossa plei-ygoi' 

 dea met de wandbeenderen verbindt {Columella 

 CUV.), loopt schuins naar achteren en de binnenste 

 wiggebeensvleugels naderen minder tot elkander 

 dan bij onze Hagedissen. Men telt ongeveer 40 

 tanden in de boven- , 42 in de onderkaak. Eene 

 dwarse naad op den schedel achter de oogen 



(1) Zie fig. 3 van ome Pla.Tt. 



(2) Het 'm ie Cordijlus calaiihraclut noiK , Nov. AcI. ytaiit. 

 Cati. L. Car. Vul. XIV. |.. I. p. 139: 



