225 



kearige proeven moet bewezen worden , of vernie- 

 tigde slijmvliezen zich in der daad herstellen , dan 

 wel of in de gevallen, in welke eene herstelling 

 scheen plaats gehad te hebben, niet eerder eene 

 zamentrekking en vereeniging van het oude niet 

 gekwetste sl^mvlies heeft plaats gehad. 



Het is dau ook ligtel^k te begrijpen , dat het in 

 vele gevallen zeer moeqehjk valt te bepalen, of eene 

 ware herstelling heeft plaats gehad, of slechts eene aan- 

 eengroeijing der wondvlakten. Dit laatste sch^nt dan 

 ook wel meestal te hebben plaats gehad in die geval- 

 len van doorsnijding van uitlozingsbuizen (ductus es- 

 cretorii) , in welke de doorgesnedene einden zich we- 

 derom onderling vereenigd hebben , en waarvan MÜL- 

 I.EB., BRODIE, TIEDEMANN en GMELIN waarnemin- 

 gen hebben bekendgemaakt. Muller (I) heeft het 

 eerst waargenomen , dat na de doorsnijding van uit- 

 lozingsbuizen van klieren de beide einden somwijlen 

 zoodanig wederom aaneengroeigen , dat de holte van 

 de uitlozingsbuis zich herstelt; dit namel^k zag h^ 

 driemaal aan den ductus Wluirtonianus der onder- 

 kaaksklier, eenmale aan den ductu» pancrealicug , 

 en tweemaal aan den ductus deferens van een' hond 

 en eene kat. Daarentegen groeiden de beide einden 

 van een' doorgesneden ureter niet aan een , en wel 

 waarschijnlijk uit hoofde, dat de urin zich in de 

 buikholte uiistoriie. De herstelling van den ductus 

 choledochus is door brodie (2) hg katten waarge- 

 nomen; eneindel^k hebben tiedemann (3) en gue- 



(1) De Tulneribus ductuum cxcrctoriorum. Tiibingae 1819. 



(2) Quartcly Journal of scicnce and the Arts 1823 , jan. p. 341. 



(3) Hecherclies sur la digeatioD. Pari» 1827 , seconde parlie 

 P>J. 49. 



16* 



