233 



der longen , trok zich in kokend water zameu , maar 

 loste zicU door het koken niet op, ofschooti het ko- 

 ken gedurende tweemaal vier en twintig uren werd 

 voortgezet. Echter was hare witte kleur nu in don- 

 ker bruin veranderd. Geleistof verkreeg ik niet. 

 Ook ia azijnzaur, hetzij dat dit zuur koud of heet 

 werd gebezigd , loste zich dit vlies niet op , maar 

 werd doorschgnender; gemakkelijk echter loste het 

 zich in liquor polassae causticae op , zoo echter , 

 dat toch eene kleine hoeveelheid zwarte stof ach- 

 terbleef. 



Zie daar nu dezelfde scheikundige eigenschap- 

 pen , welke ik in het slgmvlies der darmen heb aan- 

 getroffen. Reeds bichat en berzelius hebben waar- 

 genomen , dat slijmvliezen zich door het koken in 

 water niet oplossen , en geene geleistof leveren ; ik 

 kan deze waarneming, welke Weber (1) alsnog on- 

 zeker opgeeft, bevestigen, daar zich het slijmvlies der 

 darmen , ook wanneer ik lietzelve 4 maal vier en twin- 

 tig uren had laten koken , nog niet had opgelost. Cit 

 deze waarneming blijkt dan tevens het groot verschil 

 tusschen de uitwendige huid en de slijmvliezen , een 

 verschil, hetwelk door velen al te gering geacht wordt. 



De behandeling van de slijmvliezen met azijnzuur 

 is door mq zeer geschikt bevonden , om de gesteld- 

 heid der sl^mvliezeu te onderzoeken ; kookt men hen 

 in dit zuur, zoo blijft niets dan het slijmvlies over 

 zonder eenig spoor van celweefsel, hetgeen mg te 

 meer opmerking schijnt te verdienen, daar ook het 

 «Igm zelve zich niet in azijnzuur oplost. In loog- 

 zouten daarentegen lost zich het slijmvlies der dar- 



(1) lllLDKnRANiJT's Anatomif 'X'oin. I, pag. 425. 



