39 



behelzen , zij is echter de volledigste en uitvoe- 

 rigste , welke wij over de speekselklieren der slan- 

 gen bezitten. DüA'ERXOY heeft onder anderen op- 

 gemerkt, dat hetgeen MECKEI, als ondertongsklie- 

 ren beschouwt (1), niets anders is dan de ei- 

 ronde uitpuiling , welke door twee kraakbeenige 

 plaatjes, die aan de scheede der tong gehecht zijn, 

 naar onderen worden voortgebragt. De traanklier, 

 die bij de niet vergiftige slangen bijzonder groot 

 is , wordt gedrukt door eene spier , welke duver- 

 NOY voorste slaapspier noemt , en deze inrigting 

 bevestigt het vermoeden van l, cloquet , dat het 

 vocht der traanklier bij de doorzwelging ook in 

 den mond geraakt en aldaar als speeksel werkt. 

 Deze zelfde voorste slaapspier is het, welke bij de 

 vergiftige slangen de gillklier omgeeft en zamen- 

 drukt, en het is opmerkelijk, hoe eenvoudig het 

 verband is , dat de natuur heeft daargesteld lus- 

 schen de werking van deze spier bij het sluiten 

 van den mond en de uitdrijving van het gif, wel- 

 ke door de zatnendrukking derzelve bevorderd wordt. 

 De gewone speekselklieren (die door meckel bo- 

 ven- en onderkaaks- of lipklicren genoemd worden) 

 zgD over het geheel minder ontwikkeld bij de gif- 

 tige slangen en in het bijzonder geldt zulks van de 

 bovenkaaksklier , die somtijds geheel ontbreekt; de 

 onderkaakskher ondergaat minder verandering en 

 wordt bijkans altijd aangetroffen, hoezeer dezelve 

 ook in enkele soorten afwezig schijnt te zijn. Ook 

 de traanklier is gewoonlqk kleiner bij de giftige 

 slangen en geheel binnen de oogkas geplaatst, in 



(1) Zungendrütc , Arch. f. Anat. u. Phyiiol. 1826. S. 2 , 3. 

 ï>f. I. fig. 10. a. 



