iO 



welk opzigt evenwel de gewone adder (f^ipera bc- 

 ■nts) eene uitzondering maakt, big welke soort zi) 

 eenen grooten omvang heeft. Wat de slangen be- 

 treft, die eenen grooten, gegroefden tand achter 

 de gewone tanden bezitten, düvernoy heeft op- 

 gemerkt, hetgeen ons mede door het onderzoek van 

 anderen en door eigene nasporiug gebleken was, dat 

 deze inrigting ook bg andere soorten voorkomt, 

 dan die tot de geslachten Dipsas en Ho7nalopsis 

 behooren (1). Bij dezen is de klier, die achter de 

 bovenkaaksklier ligt, ondoorscbiinend , geelachtig, 

 sponsachtig, eenigzins in lobben verdeeld, maar 

 uooit door een peesachtig omkleedsel bedekt, noch 

 door de voorste slaapspier omgeven, zoo als bij 

 die giftige slangen , wier gifttanden vóór in den 

 mond geplaatst zijn. Bij sommige slangen einde- 

 Igk, is de achterste tand grooter dan de overi- 

 gen en van hen verwijderd , zonder dat dezelve 

 gegroefd is. Bij dezen komt de inrigting der speek- 

 selklieren met die bg de gewone niet vergiftige 

 slangen ten eenenmale overeen. 



§ 19. CuviER heeft de beenwording van het 

 borstbeen des vogels nagegaan (2). Uit waarne- 

 mingen bij het bebroede ei en bg het kieken na 

 de geboorte, trekt hij deze besluiten: het borst- 

 been van het kieken heeft slechts vgf beenstuk- 

 ken, vijf kei'nen van vei'beening: het zijn de dee- 



(1) Vergel. mijn Handb. der Vierkundc II , bl. 321-325. 



(2) ExtraH d'un Mémoire sur les progrcs de V ossification 

 dans U stertmm des Oisemtx par M. B'" ctrriER {lu n 

 l'Acad. des Sc, Siance du 2 Janvier 1832) Ann. des 

 Sc. nat. XX.V. p. 160-272. — Vergelijk de aanmerkin- 

 gen van CBOFFROY SAINT-IIILAIRE , ibid. XXVII. p. 

 189-200. 



