121 



zig , platgedrukt, blazig tepehje , hetwelk eigenlek 

 bet opgezwollen uileinde is van eene der voorname 

 zenuwen. Dit tepehje duwt de geopende scbubbeu 

 weg , en de bedoelde zenuw langer wordende , dient 

 tot een sleeltje. Het lepeltje wordt breeder en ver- 

 ki-ijgt den vorm van een boedje, welks rand meel- 

 draden draagt zoo dezelve bogtig , stampers indien 

 dezelve gelobd is. De meeldraden ontslaan in het 

 weefsel van het dikke gedeelte van den hoed. Elk 

 dezer meeldraden is niets anders dan een siuifmeel- 

 Uorrel , welke in een zakje is geplaatst. Dit zakje 

 nu is eene holte in bet omringende celweefsel, 

 waaruit men het jonge stuifmeeikorreltje gemakke- 

 lijk kan wegnemen , zonder het bekleedsei te ver- 

 scheuren. — Even als sciimidel , heeft ook mirbel 

 opgemerkt , dat door eene ligte drukking der stuif- 

 meelkorrels een smerig , melkachtig vocht uit de ope- 

 ning der buis van den zak loopt , in welk vocht 

 men door vergrooting duidelijk dunne vliezige plaat- 

 jes waarneemt. Het uitbersten van bet pollen heeft 

 MiRBEL , zelfs na een tweejarig onderzoek, niet 

 kunnen waarnemen, zoo als dit door iiedwig on- 

 der anderen gezien is bij JungermaJinia epiphylla. 

 Aan de oppervlakte van den gelobden hoed ziet 

 men, even als aan die van den zoo even genoem- 

 den, Slomata , en van onder worteltjes. Aan de 

 ondcrvlakte en aan beide de zijden van elke lob, 

 zijn dunne, doorschijnende, getande, aandenrand 

 onrcgehnatlg ingesneden vlicsjes. Deze vlicsjes be- 

 dekken de naar beneden hangende stampers , welke 

 groene, ovale, hlazigc uitwassen zijn , welker punten 

 trapsgewijze langer worden , en van daar de vorm 

 ecner flesch eigen aan deze ligcliaampjcs , in welke 

 men, nadat de genoemde punt eenige uitbreiding 



