189 



gen. De sclirijver overweegt, na de vermelding zij- 

 ner eigene proeven , de tegenwerpingen , welke door 

 LANGENBECK en anderen tegen deze splitsing der 

 zenuwen in twee klassen geopperd zijn, en gaat dan 

 tot de vermelding van proefnemingen over , welke 

 door hem tot nasporing van het doel der onder- 

 scheidene hersendeelen , in het werk zijn gesteld. 



Bij een konijn een der halfronden van de groote 

 hersenen weggenomen hebbende , zag hij dat het 

 dier bet vermogen tot willekeurige bewegingen ver- 

 loren bad ; geprikkeld wordende trachtte het zich 

 wel te bewegen , maar had het als het ware het be- 

 heer over zijne bewegingen verloren. — De voorpoten 

 bragt het naar achteren , de achterpoten naar voren. 

 Zgn gang was hierdoor ten hoogste waggelend. — 

 Bg een ander konijn nam hij de twee halfronden 

 der groote hersenen weg ; het dier was na de kunst- 

 bewei'king als in verdoofden toestand en bewoog 

 zich niet, zoo lang het hiertoe niet door den eenen 

 of anderen prikkel aangezet werd. — Bij twee andere 

 kon^nen werden de kleine hersenen grooteudcels 

 weggenomen; dit geschied zijnde, begon het dier 

 zich te bewegen en dit wel , zonder bepaald doel , 

 steeds in cenen kring rond draaijcnde. — De uit- 

 werksels deze proeven komen met die van flou- 

 RENS overeen. — Uit de/.clve maakt de schrijver het 

 volgend hcshiit op. — "Cerebrum vi praediium est 

 «motum dKterminanle (volunlate) ; cerebellnm vi 

 "molum coordinanle, moderanie , medulla spinalis 

 « vi stiuulum ad nervos propaganle , nervi vero vi 

 xmotum excrccjitc sunt instrucli". — 



Het doel van dit verslag is niet voet voor voet 

 de stellingen van den sclirijver te toet.ven. Bij 

 deze gevolgtrekkingen echter geloof ik een oogenblik 



