20O 



L Mineralogie. 



1. Ueber den Melanochroit , ein neues Mineral 

 von R. HEKMANN (poggendorff's Annalen der 

 P/njs. und C/iejnie 1833. Bd. XXVIII s. 162 u. ff.) 

 Onder vele exemplaren van rood looderts van Be- 

 resofsk vond H. eenigen , die zich door donker 

 roode kleur onderscheidden. Zij hadden eene ge- 

 ringere specifieke zwaarte dan dit erts, bevatteden 

 minder chromiumzuur en bestonden uit : 



76,69 loodoxijde. 



23,3 1 chromiumzuur , 

 of uit drie atomen loodoxijde en twee atomen chro- 

 miumzuur. Hij noemt dit mineraal Blelanochroit, van 

 fiikauó^QOOi (donker- eigenlijk zwarlkleurig). Men 

 vindt het in gangen in een kalkachtig gesteente, digt 

 bij Beresofsk bij het Uralgebergte , met roodlooderts , 

 Vauquelinit , groenlooderts , kwarts en loodglans ; 

 vooral schijnt de vereeniging met het laatste iets 

 kenschetsends te zijn. 



2. Der Phenakit ein neues Mineral (bebzelius 

 JaliresbericlU n°. 13, s. 160, poggendohff's An- 

 nalen der Physik und Chemie 1833, n°. 6. S. 420). 

 NoRDENSKÖLD heeft eene soort van delfstof opge- 

 merkt, welke in Siberië met den Smaragd van Ural 

 ie zamen wordt aangetroffen, en uithoofde van der- 

 zelver overeenkomst met i-homboëdrische kwarts 

 voor eene verscheidenheid van dezelve gehouden 

 is, maar onder de blaasbuis zich anders voordoet. 

 Op zich zelve was dit mineraal niet smeltbaar, 

 maar gaf ook geen helder glas met koolzure soda. 

 Hartwall heeft het ontleed, en gevonden, dat 

 het Be Si" en gevolgelijk eene geheel nieuwe stof 

 is. Het is in platte, kleurlooze rhomboëders ge- 



i 



