220 



welk niet op de verzamelingen zelve berustte, ge- 

 heel en al verloren. Het is hieraan toe te schrijven , 

 dat er omtrent het historische gedeelte zijner reize, 

 niets is verschenen, als in later tijd, toen de ex- 

 peditie der Frauschen naar Algiers , de algemeene 

 aandacht op dit land vestigde {Ann, d. f^oyagcs. 

 Vol. XVI, XVII). 



Desfontaines aldas ontmoedigd, om ooit het 

 historisch gedeelte zgner reize uit te geven, besloot 

 «eich geheel en al aan het botanische toe te wijden. 

 lig ging met de uiterste naauwkeurigheid de namen 

 der planten van den tuin na, en bragt zijnen 

 botanischen cursus in orde. Hij leidde zich voor- 

 namelijk daarin toe, op het geven van meer alge- 

 meene wenken over plantenphjsiologie , naar liet 

 voorbeeld van duhamei.. Zijne vooi-dragt was een- 

 voudig en helder, en werd tot zijne laatste dagen 

 met grooten ijver gevolgd, door een groot aantal 

 z^ner leei-lingen. 



Op dien tijd maakte hij verschillende verhande- 

 lingen , descriptive botanie betreffende , bekend. 

 De ongelukkige omwentelingsgeest bragt wel vele 

 geleerden, die van denzelven af keerig waren, tot den 

 gestrengsten ijver in het beoefenen der wetenschap- 

 pen, doch ontnam ook denzelven den moed en de 

 gelegenheid, om hunne geschriften publiek te ma- 

 ken. Desfontaines bragt zijnen tijd in den tuin 

 door, en bg zijn Herbarium, hetwelk hij beschreef. 

 Hij verliet bijna nooit deze plaats, als alleen om 

 ongelukkige verdienstelgke menschen, slagtoffers van 

 den tuimelgeest en moedwilligheid van dien tgd , 

 ter hulp te sneUen. Zoo bezocht hij in den ker- 

 ker den ongelukkigeu de RAMOND , zoo wist hij , 

 met zijuen vriend THOUIN, lijfsgenade te verwerven 



