29 
ze tevens, zoo veel mij mogelijk is, de bronnen 
op te geven, waar men de zaak verder onder- 
zoeken kan, Hieruit zal ten tweede ook reeds 
blijken, dat het niet opgeven « van de grondsoort, 
«in welke de versteeningen gevonden worden ,'* 
geen nadeel aan « de, kennis der vorming van on- 
« zen grond” toebrengen kan. 
De Hoogleeraar van Doevener is, volgens de 
stellige getuigenis van Bruamars den vader, de 
eerste geweest, die zijne aandacht op de Gronin- 
ger versteeningen vestigde. Wij lezen onder an- 
deren (5): . ....« Celeberrimus G. van Dor-. 
« VEREN, qui quo tempore Musas nostras ornabat, 
« primus omnium in hos Thesauros incidit, no- 
«stramque ad haec omnia attentionem excita- 
« vit,” — Ook door den beroemden zoon wordt 
dit zelfde bevestigd. Wij lezen bij dezen (6): 
« Illustris Belgarum Medicus G. van Doeveren, 
« «..., primus, quo tempore Academiam Gronin- 
« ganam ornabat, petrefacta casu observavit inter 
« lapidum et saxorum acervos, qui in viciniis hujus 
«urbis ex dorso editiori, quod Hondsrug (forte a 
__« flumine vel rivo Hunze olim juxta decurrente) 
« [wocatur ,] fodiuntur.” — En reeds de eerste 
ontdekker geeft berigten nopens den grond, in 
welken de versteeningen gevonden worden, Hij 
zegt immers (7): « De aart van deezen grond is 
(5) In het straks te noemen werk, bl. 510 (noot). 
(6) 5. J. Bruomans, Orat, duae, pe 59 (a). Lugd. 
Bat, 1787, 
(7) Acad, Redevoering van W‚, vaN DoEVEREN enz, 
