sl 
ninger steenen en versteeningen, met bijvoeging, 
dat -de Hoogl. var DorvereN eene Verhandeling 
over dezelve in het licht dacht te geven (10). 
Even zoo sprak ook Maariner ter loops van de 
menigte versteeningen te Groningen gevonden, 
waarvan hij zegt, ook zelve in Groningen ve= 
Ien verzameld te hebben (11). 
Doch het was ongeveer omstreeks het einde van 
1778, dat de teregt beroemde pe Luc te Gronin 
gen kwam. In zijne bekende Brieven spreekt hij 
dan ook van den Groninger bodem (12). Zijne 
berigten hebben aan velen na hem tot gids op het 
dwaalspoor gestrekt, zoo als wij zien zullen. De 
Luneburger heide had waarschijnlijk, door de 
formatie welke pe Luc zegt aldaar gezien te 
hebben (13), hem a priori doen besluiten, tot 
de overeenkomstige gesteldheid van den Honds- 
rug , dat namelijk de Hondsrug een kalkheuvel 
te midden van het zand zou zijn, even als de 
Krijtheuvel op de Luneburger heide (14). In 
Groningen gekomen, verhaalt hij verder, zag hij 
in de verzamelingen der liefhebbers Madrepo- 
ren ; — onderzocht hij den Hondsrug zelve, 
« welke uit zand bestaat, op eenige voeten diepte 
(10) Natuurl. Hist. van Holland. IL. bl. 808. Amst-1771. 
(11) Katechismus der Natuur. 1. bl. 186, 22, 215. 
Amst. 1778. 3e druk, 
(12) Lettres physiques et morales etc. V. p. 247 — 
266. La Haye et Paris 1779, 
(13) Ibidem, p. 46 seqg. 
(14) Ibidem, p. 260. 
