ál 
In 1827 werd door de Commissie van onder- 
wijs voor de provincie Groningen, het School- 
boek van den Heer Venuuis bekroond. In dit 
werkje (37), hetwelk als Séhoolboek uitmuntend 
geacht mag worden, komen hier en daar van 
zelve ook eenige punten voor, die op ons onder- 
werp betrekking hebben. Zoo lezen wij b. v. (38): 
« Deze zandige hoogte (Hondsrug), welke zich 
zelfs tot in Duitschland uitstrekt, zal nagenoeg 
«eene gemiddelde hoogte van 45 Ned. ellen of 
«ruim 15 Groninger voeten, bedragen. Zij is 
« vooral merkwaardig door de beddingen van kei- 
« steenen of vlinten, welke zij bevat, en die ge- 
« vonden worden tusschen de bovenste oppervlakte 
«en het welzand.'’ Dat de Hondsrug « vooral 
« merkwaardig is door deszelfs keisteenen „' wil 
len wij in een Schoolboek, dat over het algemeen 
zoo voldoende is, toegeven, terwijl de ligging der 
steenen zelve vrij juist beschreven wordt. Op 
bl. 94 lezen wij nog: « Al de genoemde steenen 
«en versteeningen vindt men ter diepte van om- 
u streeks 6 of 7 voeten; doch wanneer men 20 en 
« meer voeten diep graaft, vindt men weder an- 
« dere versteende schepselen, welke van de vorige 
« geheel onderscheiden zijn.” — De uitdrukking 
« versteende schepselen’ voor « versteende wonin- 
gen van schepselen,” laten wij daar, terwijl blijk- 
A 
- 
(37) Natuurl. historie der proyincie Groningeu, door 
R. A. Venruurs. Gron. 1829, 
(38) Aldaar, bl. 90, 
