49 
Ik heb dus getracht kortelijk mede te deelen ; 
wat mij van de Literatuur onzes onderwerps be- 
kend was (59*), ten einde hieruit ook blijke, welke 
gevoelens de onderscheidene Schrijvers nopens den 
aard van den Hondsrug koesteren. De nieu- 
weren, gelijk wij zagen, bragten denzelven bijna 
alle tot de zand- en gerolde steenen-formatie, en 
teregt. Uit het medegedeelde, vertrouw ik, zal 
ook genoegzaam gebleken zijn’, wat de Schrijvers 
zeggen, aangaande « de grondsoort, in welke de 
versteeningen gevonden worden.’ En waarom zou 
men dan bij versteeningen, die allen in de dzZuviaal- 
formatie worden gevonden , de grondsoort nog na- 
der opgeven? En hoe zou het nalaten hiervan, 
der wetenschap nadeelig kunnen zijn? Overigens 
zijn de Groninger versteeningen, als zoodanig , 
van vrij weinig belang voor de kennis van de 
vorming onzes bodems, hetwelk van zelve uit het 
zoo even gezegde volgt. 
Dat vele stukken in de verzamelingen alhier, 
en zeker ook elders, er zoo fraai uitzien, be- 
wijst niet altijd, dat dezelve meer in de diepte 
zaten, even min als de oppervlakkigen, door het 
verweêren, er zoo veel slechter uitzagen! Want, 
gelijk bekend is, was men vroeger wel gewoon, 
vele der schoonste versteeningen , hier in de verza- 
melingen aanwezig, door lang koken, in haren 
tegenwoordigen schoonen toestand te brengen. 
Dat « de bodem van Drenthe, die stellig uit 
(59*) De overige Schrijvers, hier niet genoemd, zul- 
len later vermeld worden. 
KAT. Tijnscua. D, IX, St, 1, 4 
