50 
de gewone zand- en steenformatie bestaat, geene 
Polypenstokken schijnt op te leveren, en dat men 
daaruit zou kunnen besluiten, dat daarom te 
Groningen , waar deze Polypenstokken wel ge- 
vonden worden, de bodem tot eene andere for- 
matie behoort, — dienaangaande hebben wij reeds 
het een en ander aangemerkt. Dit besluit kan 
zelfs niet door redenering verkregen worden. En 
wanneer men dan « honderde malen den Honds- 
rug bezocht „” wanneer men weet, wat reeds over 
hetzelfde onderwerp, door de met de zaak het 
best bekende Schrijvers, in het midden gebragt 
is, dan zal men, dunkt mij, wel tot een ander 
besluit moeten komen , tenzij men door opgravin- 
gen in de diepte, door het zelf vinden van ver- 
steeningen, ontdekkingen gedaan hebbe, die het 
als waar erkende gevoelen omverre werpen. Doch 
uit versteeningen, in verzamelingen voorhanden „ 
gelooven wij niet, dat men over den staat van 
den bodem zelven zich juiste denkbeelden vormen 
kan. «Tot dat het tegendeel zal bewezen zijn, 
gelooft de Heer Dassen, dat de bedoelde Poly= 
penstokken in eene andere grondsoort gevonden 
zijn.” Is dan niet reeds het tegendeel bewezen ? 
Ik vertrouw , dat sommige der bove medegedeelde 
uittreksels dit genoegzaam doen zien. Wat zo 
men meer kunnen zeggen, dan dat de Hondsrug 
uit de diluviëal-formatie bestaat? Hierop komt 
immers alles neder! Wanneer wij in eene vol. 
gende Bijdrage den Wondsrug wat naauwkeuriger 
beschouwen, dan doen wij immers niets dan dit 
„ thema wat uitbreiden, 
