190 
onderscheiden kon. Scrrernen evenwel zegt, dat 
hij juist in jeugdige takken van Cereus tetra- 
gonus eene aanmerkelijke hoeveelheid van deze 
zelfstandigheid vond, — Somwijlen, zoo als in 
Rhipsalis grandiflora, zijn de amylumkorrels in 
afzonderlijke groote cellen bevat, terwijl in de 
omliggende parenchym-cellen slechts zeer weinige 
korrels gevanden worden, (zie PL. [, fig. 5). 
Scuremen nam hetzelfde waar bij Rhipsalis 
rhombea. 
Meermalen ziët men, dat de amylumkorrels eene 
lichtgroene tint bezitten, hetgeen ik inzonderheid 
duidelijk bij die van Zpiphyllum truncatum, B, 
pfyllanthus en Cereus peruvianus waarnam. 
Echter komt het mij voor, dat dit niet zoo dik- 
werf het geval is als Scnreimen zegt, volgens 
wien de korrels bijna altijd met chlorophyl zouden 
bekleed zijn. 
Scureimen zag in schier al de door hem on- 
derzochte Cacteën, behalve de gewone paren. 
ehym-cellen, nog cellen, die 2-6 maal grooter dan 
deze, en tusschen dezelve verstrooid gelegen zijn. 
Deze cellen zag hij geheel gevuld met plantaardige 
gelei, welke eene soort van bewerktuiging bezit. 
Het vormt namelijk eenen kogel, op welks op- 
pervlakte sierlijke kronkelende groefjes gezien 
worden. Het fraaist zag hij dezelve bij Cereus 
Curtisti en Opuntia imbricata (ziel.e. T.I, fig. 
95,T. VIL, fig. 4d, T.X, fig. 4a). Ik moet be- 
kennen , dat in de soorten, welke ik onderzocht 
heb, mij dit miet in het oog is gevallen, Wel 
