191 
zag ik steeds eenige cellen, die meer of minder 
aanmerkelijk in grootte de overige overtroffen, 
en met eene doorschijnende stof gevuld zijn, wel- 
ke het licht anders breekt, dan de inhoud der 
overige parenchym-cellen (zie PL, IL, fig. 1 f); 
maar nimmer kon ik hieraan de sierlijke vormen 
herkennen, die door Scurermex zijn afgebeeld, 
Tot mijn leedwezen zijn de beide zoo evenge- 
noemde soorten hier niet voorhanden. Na de 
verhandeling van Scurrimen gelezen te hebben, 
heb ik bij Opuntia maxima, O. vulgaris, Ce- 
reus peruvianus en Rhipsalis salicornoïdes deze 
eigendommelijke cellen onderzocht, maar zonder 
in dezelve de genoemde bewerktuigde gelei- 
klompjes te ontdekken, De eerste drie planten 
worden echter door Scutrimen niet genoemd, 
maar wel de laatste, in welke de bedoelde cellen 
zeer groot, eenige zelfs eene lijn lang zouden 
zijn. 
Op vele plaatsen, doch vooral in de nog jeug= 
dige planten, vormen de parenchym-cellen, zoowel 
van de schors a's van het merg, de wanden van 
holten en kanalen. Dikwijls, schoon niet altijd, 
bevatten dezelve eene half vloeibare, kleverige, 
witte, fijnkorrelige stof, die men in de grootste 
_ hoeveelheid aantreft in de onrijpe „vruchten van 
Opuntia maxima, waar deze kanalen zeer talrijk 
en ruim zijn. Te midden dezer fijnkorrelige massa 
ontwaart men eene groote menigte stervormige 
kristalgroepen. 
In de Opuntiae worden deze kanalen door- 
nar rijnscun. D, IX. St. 2, 13 
