194 
zijn de wanden dezer cellen daarentegen in de 
meeste gevallen zeer dik, zoo zelfs, dat de ope- 
ningen der cellen somwijlen bijna gesloten zijn 
(zie PL. T, fig. 4 van Opuntia maxima). De ver- 
dikking dezer wanden heeft echter doorgaans zeer 
onregelmatig plaats gehad, zoodat men in dezelve 
talrijke grootere en kleinere holten en naauwere 
kanalen waarneemt (zie Scarrimmen, Ì. c. T. X, 
fig. 96; T. VII, fig. 3 6; T. X, fig. 35; T. III, 
fig. 15; T. IX, fig. le 4; T. X, fig.6). Som- 
wijlen evenwel behouden dezelve eene meer re- 
gelmatige gedaante in weêrwil van eene aanmer- 
kelijke dikte der wanden, gelijk bij Cereus pe- 
ruvianus; terwijl deze laatste bij eenige soor- 
ten, zoo als Opuntia microdasys, Epiphyllum 
phyllanthus , E. Jenkensont, BE. phyllanthoi- 
des, E. splendens, Cereus Jenkensonti, C. nt- 
ger, C. prolifer en Mammillaria depressa de 
wanden der naburige cellen slechts weinig in 
dikte te boven gaan, en de cellen zich hier hoofd- 
zakelijk onderscheiden door hare meer hoekige 
gedaante. 
Bijzonder dik vond ik de wanden dezer cellen 
bij Opuntia maxima, O. vulgaris, Cereus gran- 
diflorus, C. peruvianus, C repandus en C. 
Aagelliformis ; Scuueiven bij Cereus grandiflo- 
rus, C. hexagonus, Mammillarta rodantha, 
Echinocactus Eyriest en Melocactus macra- 
canthus. 
Volgens Scurvermen hebben deze cellen aanvan- 
kelijk dunne wanden, Vermoedelijk is dit inder- 
