196 
luchtbel doorgaans in onmiddellijk verband staat 
met de lucht, die in de interstitiae intracellulares 
van het parenchym bevat is. Bij Opuntia maxt- 
ma kan men dit zeer goed waarnemen (zie PLL, 
fig. 4 c), terwijl Scureimen van hetzelfde eene 
afbeelding geeft uit Eehtnocactus Eyrtesi (T. IX, 
fig 1). 
Wanneer men den overlangschen en den overs 
dwarsen doormeter dezer cellen met elkander 
vergelijkt, dan bevindt men (bij Opuntia maxte 
ma, 0. vulgaris en Cereus peruvianus), dat 
de eerste de laatste ongeveer 2 of 3 maal over- 
treft. Hieruit blijkt, dat zij in den jongsten toe- 
stand der plant niet kunnen ontstaan zijn door 
verdikking der wanden van de parenchym-cellen, 
die, zoo als wij gezien hebben, in eene omge- 
keerde rigting , namelijk met derzelver lengte-as 
van den omtrek xfaar het middelpunt toe gelegen 
zijn, en dat deze cellenlaag derhalve als eene 
op zich zelve staande vorming moet worden be- 
schouwd. 
Niet zelden komen in deze cellen kristallen 
voor. Scureimen teekent dezelve af uit Melo- 
cactus macrocanthus en Cereus Curtisii (T. X, 
fig. 9), als ook uit Opuntia monocantha (T. UI, 
fig. la). 
In den wortel van Opuntia monocantha vond 
Scurerpen dit weefsel op eene geheel eigendomme- 
lijke wijze gevormd. De los zamenhangende cellen 
vormen hier concentrische lagen, welke allengs 
schier onmerkbaar in de parenchym-cellen over- 
