197 
gaan. Volgens de afbeelding (T.L, fig.7) te oor- 
deelen, schijnen in deze cellen de plaatselijke ver- 
dunningen der wanden (stippels, stippelkanalen, 
poriën) te ontbreken. 
De epidermis-cellen, van boven gezien, bezitten , 
dan eens hoekige, dan eens kronkelende wanden. 
Het eerste heeft plaats bij Opuxtia maxima, E. 
phyllanthus, E. Jenkensonii, BE. phyllanthoi- 
desen E splendens; bij Rhipsalis fasciculata 
zijn deze cellen tamelijk regelmatig vierkant, ter 
wijl de epidermis van Rhipsalis grandiflora een 
geheel bijzonder maaksel bezit. 
De hoekige cellen worden hier namelijk op ze- 
kere afstanden omgeven door dikke strepen (ver- 
dikte wanden van cellen), die de epidermis als 
ware het in talrijke} eilandjes verdeelen (zie PL [, 
fig. 8). lets dergelijks vindt men bij RAipsalis 
membryanthoides , waar iedere groep van 4 cel- 
leu, welke ieder op zich zelve hoekige wanden 
bezitten, door eenen algemeen dikkeren wand met 
eenen kronkelenden loop omgeven wordt, Kron- 
kelende wanden der epidermis-cellen vind ik bij 
Opuntia vulgaris, Epiphyllum truncatum, 
Rhipsalis salicornoides en Mammillaria de= 
pressa. Scureiex teekent hetzelfde aan omtrent 
Opuntia monocantha , Melocactus macracanthus 
en de Mammillaria-soorten. In verreweg de meeste 
gevallen is de bovenwand der epidermis-cellen ef- 
fen ; maar somtijds, zoo als bij Cereus grandiflorus 
en Rhipsalis salicornoïdes, puilt dezelve tepels- 
wijze naar buiten uit; bij Rhipsalis membryan- 
