200 
zijn hier noch glad, noch van weêrhaken voorzien ; 
maar op hare geheele lengte vertoont de oppere 
vlakte zeer dunne, slappe, ééncellige, haarvormige 
verlengsels, die onmiddellijk uit de bovenste laag 
der verleugde cellen voorkomen. De haren aan 
den top der geledingen van Zpiphyllum trunca- 
tum komen geheel met die der Cereus-soorten 
overeen; ook die der blaadjes van RAzpsalis 
mesembryanthoïides bestaan uit verlengde cellen, 
doch zijn veel dunner. 
Deze haren zijn steeds groepswijs vereenigd; 
bij de Opuntiae zijn zij bevestigd in eene kome 
vormige holte der epidermis en schorslaag (zie 
Pl. I, fig. 1 cen fig. 3); van uit de vaatlaag, 
begeven zich vaattakken naar deze holte, terwijl 
het parenchym tusschen dezelve witter van kleur, 
dan het omringende is en uit kleinere hoekige 
cellen met eenigzins dikkere wanden is zamenge- 
steld; deze ceilen bevatten steeds eene groote 
menigte stervormige kristalgroepen. Bij de ove- 
rige geslachten bezitten de haren aan hun voetstuk 
eeue buibusachtige verdikking, die uit kortere 
cellen dan het haar zelf bestaat. Door de za- 
menvoeging van verschillende uit één punt voorl- 
spruitende haren, vormen deze verdikkingen te 
zamen eene kleine verhevenheid op de oppervlakte 
der plant. Overal ziet men op de doorsneden, 
dat zich naar de punten, waar de haarbundels 
gevonden worden , vaalbundeltakken begeven 
(zie PL. IL, fig. 10). Nergens echter zag ik den 
vaattak in onmiddellijk verband met de haren 
